تغییرات ساختاری در تجارت منطقه ای و بین المللی در پیش است و قطعا ایران پس از پایان پیروزمندانه جنگ تمایلی به فرصت سازی مجدد برای امارات عربی متحده نخواهد داشت . چرا که پیچ تحریم هم اکنون در دست ما میباشد و تنگه هرمز اقتدار اقتصادی ایران را رقم خواهد زد.
در این صورت وظایف و برنامه های اقتصاد دریا محور به سرعت و شدت باید پیگیری شوند و با نفسی تازه و انرژی بسیار شاهد ایجاد کلانشهر های ساحلی در دریای عمان و خلیج فارس باشیم و با تقویت مسیر شمال جنوب موجبات ایجاد کریدوری امن و اقتصادی برای دسترسی شرق آسیا به اوراسیا فراهم نموده و اقتصاد جهانی را بیش از پیش به اقتصاد در حال شکوفایی ایران گره بزنیم .
تنها عامل نگران کننده ای که می تواند فرصت را از ایجاد کلانشهر های ایران در سواحل جنوبی کشور سلب کند و موجبات درجا زدن کشور شود ، ادامه رانت و فساد و سیاست های غلط ارزی و جلوگیری از ادامه آزاد سازی اقتصاد خواهند بود .
سیاست هایی که در سال های اخیر منجر به ارز چند نرخی گردیده بود و از آثار آن ایجاد شرکت های کاغذی و پوششی در دیگر کشورها و بخصوص امارات و ترکیه گردیده که عمده مسئولیت شان صدور پیش فاکتور و به واسطه آن تحمیل هزینه های سربار به اقتصاد کشور بوده اند .
شاید گزینه مطلوب برای تسویه بدهی های امارات به ایرانیان هم مهاجرین و هم جنگ تحمیلی ، بخشی نقدی و بخش هم مالکیت یک یا دو بخش از 7 بخش باشد
